
پروانه خوب میداند جماعتی که او را "کِرم" و لایق "خزیدن" میپندارند هرگز به "پرواز" وی ایمان نخواهند آورد،ازاینرو پیلهای دور خود میتند تا هنگام پروراندنِ بالهایش از گزند "تنگنظران" در امان باشد. شاید حکایت گذر انسان و پیوند او با انسانیت در روزگاری که همگان بر طبل "انسان همآرزوست" میکوبند چنین حکم کند که رشد و تربیتِ بالهای ذهن جز در خلوت و احاطه اندیشه میسر نشود،و لازم است در این راه از کسانی که با "خزیدن" خوی گرفتهاند دوری کرد تا روز موعود فرا رسد. در روز مرگ و تولد،"حیوانِ اجتماعی" خواهد مُرد و تفکر چون قابلهای مهربان انسانیت ر...
ادامه مطلب