شعبده بازان

گاهی آدم هوای کوهپیمایی به سرش میزند
به اوج عواطفش صعود میکند
و از بلندای آرزوهایش بهسوی رابطهای خیز برمیدارد
که تا انتها سقوط است
و گویی این روزها تکرار خوبیهایمان
بیشتر از شیرینیاش دل را میزند
انگار باید بد بود و تلخی کرد
بجای همدم
باید فرمانروا بود
بجای باور
باید اسیر کرد
بجای در آغوش گرفتن
باید قلب روابط را در چنگال گرفت
که هرگاه پیشمان شدیم زیر فشار در تنگنا بتپد
که اگر گرفتار ملال بودیم بگذاریمش پشت هزار و یک بهانه
که اگر کهنه شد گوشهای رهایش کنیم
تا از تپیدن باز ایستد
و آنوقت میشود با وجدانی آسوده برای همیشه رفت
و این بیرحمانهترین
بی وجدانانه ترین
گونه وجدان است
اما خودمانیم
چه 1 قهاری هستیم
آدمهایی که سالها کنارمان زیستهاند
یک شبه ناپدید میکنیم
وای بر ما که در آسودگی
آشفته دنیایی ساختهایم
و پرسه زنان همچون سگانی ولگرد
در میان آوارغمهایی فروخورده
شامه چرانی میکنیم
که شاید هنوز دلی فرونریخته