شبانگاه

کهنه خشمِ فروخوردام

چو تک پیادهای، بی نظام

بازماندهٔ نسلی خود خورده،

به چنگالِ رشک و تمنا

چهره تکیده آتیه

بر خشتِ ماسیدهٔ امید خراشد،

گویا درین قارهٔ نادیدگان و

زین قطبِ آفتاب گسیخته

سقِ سیاههٔ آفاق

رنگبهرنگِ پریدهٔ شفقت

تنها بَرچین و شکنجِ

شفق طلوع کند،

شبانگاه

تنِ عریان

به آسمان خواهم زد

که شاید،

نشتِ "هیسِ" قلبی دور تپیده

چو زمزم و

چِک چِکی درد چِکیده

بر سینهٔ چاکیدهام

شهدِ فراغ تراود