بتِ حسرت

دل شکستن هم آداب و رسوم دارد، فوت و فن دارد، اول چند ضربه "کممحلی" میزنید، کمکم ضربههای سنگینترِ "دوستت ندارم"، بعد "تَرکَش" میکنید که "تَرَک" بردارد، و نهایتاً ضربهی سهمگینِ "همهچیز بین ما تمامشده است".

اینطورکه آدم میشکند لااقل چند تکهی خوشدست و تیز میماند بردارد "رگِ" عواطف و خواستهایش را بزند.

انصاف نیست یکدفعه پتک "دیگرنمیخواهمت" را برادشت و بیهوا زد کسی را خرد کرد که قطع احساساتش لاممکن شود.

آدم میشود "بتِ حسرت"، باید عمری در انزوا و تهاجمِ ایکاشها بنشیند، به امید روزی که پیامبری ظهور کرده و کارش را یکسره کند.