xa0 غمدانِ من تو خود دانی من جز آغوش تو کس ناله نکردم این دل، بی ربای تو تو خود آغوشی و من دستان تو تو خود ناله ای و من نوازشِ تارهای تو غمدانِ من تو خود خوانی و خود سرایی مستِ نوای تو صد شعر و غزل نیاید پیکار تو

xa0 سلام ریفیق چطور مِطوری ؟ دماغت چاقه؟ لُپات گل انداخته؟ دلت آرومه؟،خواستم قبل از حرکتت چند خطی برات بینویسم، چند کلوم من اختلاط کنم،تو ام گوشی بیاد دستت، اومدی اینجا کله پا نشی،خب از کجا شروع کنم.........آهان یافتم!. هِـــــــــــــــی "روزِگارد"، رفیق اینجا که میایی گاردتو همیشه بالا بگیر،روزگار...

xa0 ای خورشیدِ شرطِ وجودم بی تو تندیسیام بیجان تجسمِ شهر مردگان کوکِ ساعتِ زندگیام نشسته بر رأسِ برآمدن نگاهت ای تابندهی حیاتم رقصِ سایهی تابشت تنها جانبخشِ منِ بیجان خانهام پشت دیوار تنهایی پیشهام فراشی فردا گر نیامد طلوعت این جاروب دودمانم سراغم را از باد گیر تا فنا خدانگهدار

xa0 شبهنگام پاپیچِ اندیشهات هرزِ جای خالیات چه دردانه قعر خود میپیچم این مارپیچِ قهقرا چه بیهوده تقلاییست بازگشتِ عشقِ فرو رفته را شبهنگام هرگز یاد نبرم پیچ و خمِ عُمرِ رفته را چه رنجانه مرگِ خود میپیچم تیمارِ این زخمِ کهنه را

xa0 بیا تو سنگینی عشق باش من فرمان آن وزنِ خندههایت که تَرکم نشست زندگی سراسر سرازیریست چشمانم را می بندم تا آخر "دست وِلی" می روم

xa0 این روزها عشق بوی "فرنگ" می دهد بوی جوراب شلواری بزک دوزکِ خارجی زبان گفتار، شیرن و دلچسب بیانِ تصویر، اتیکت و برچسب فدایت شوم، عاشقانه ات تاج سرم، تخم چشمانم درد و دل تنگ ات را بباف رخت و قوارهی تنم اما آن جوراب شلواری، بدون شعر چند ؟ آن ماتیکِ سرخ آبی، بدون بوسهی عشق چند؟ آن لِنز سبزآبی، بدونِ...

xa0 خطاکارها هرگز اشتباه نمیکنند، خطاکارها از همان روز ازل که برهنه دویدند میان حرف یکدیگر هرگز مرتکب هیچ اشتباهی نشدهاند، آنها یا کاری را درست انجام دادهاند یا شخص دیگری از روی حسد و دشمنی کارشان را خراب کرده و یا اینکه خودِ کار از بنیان خراب بوده است، خطاکارها با "تولید ناخالص ذهنی ۱۶٬۷۶۸٬۰۵۰" بها...

xa0 بنگر مرا چه زلال آرمیدهامتنها مونسِ بازتابپناهِ برکهی سکوتبنوش مراچه گوارا نواختهامپایان ملودی بارش سرایش ریزش اشکهایمبیاب مراچه دِنج، گوشهاموداعِ چِک چِک غصههابستِ تاریک دیدگانمآخرین روزنهی پلکهایمبخوان مراچه سیاه نگاشتهامنقطهی صفرِ زمانلاقیدی بعدِ مکانبرزخِ پوچ خواستهایمبنویس مراچه سپید آرمیده...

xa0 پسرها شمشیر"بازی" میکنند مردها در "ستیز" کشته میشوند پسرها "تفنگ" بازی میکنند مردها در "ستیز" کشته میشوند مردها "تفنگ" بازی میکنند پسرها در "جنگ" کشته میشوند دخترها در "جنگ" کشته میشوند زنها در "جنگ" کشته میشوند پیر و جوان در "جنگ" کشته میشوند پسرها همچنان شمشیر"بازی" میکنند... پسرها "بازی" را م...

xa0 روزی که از بندِ "تابوت خویشتن" دوباره متولد شویم همچون "نو رسیدهی" مادرمان "طبیعت" درخواهیم یافت برای "رسیدن" قدم برداشتن کافی نیست باید "پروای" سقوط را به جان خرید "پَر کشیدن" را آموخت.

خودنمایی از آن نماهای باستانیِ تاریخ بشر است، معرکهای که از همان روزی که انسانِ نخستین تصویر فتوحات و اسلوب شکار خود را بر دیوارهی غارها حک میکرد آغاز شد و تا به امروز که انسان متجدد اسم خود یا معشوقهاش را روی بدنش خالکوبی میکند ادامه دارد، از آن زخم و دُملهای چرکین بشریت که هرگاه سرباز میکند خونابه...

xa0 xa0 گاه خیال برم میدارد xa0 دستم را میگذارد در دست سرنوشت xa0 سرنوشت این روزها دست از بازی کشیده xa0 رُمان جنایی مینویسد xa0 نقش قاتل و مقتول و قربانیاش منم xa0 کاراگاهاش شما xa0 قاضی و دادستان هم که رُلِ خودش است xa0 میماند دادگاه و زندان xa0 آنهم زحمتش همیشه گردن زندگیست.